| Sumario: |
Un dedo manchado de tinta non é unha novela, afirma categórico Gonzalo Salgueiro, ou polo menos non é unha novela ao uso, aclara el mesmo despois. E vai ser que si, que ten razón. Que isto non é unha novela e que el tampouco é un escritor que responda aos canons establecidos, nin Alberte vai ser un funcionario municipal arquetípico, nin Malulú un vendedor ambulante calquera, nin Carme, nin Cristina, nin Chus serán mulleres con historias do común. Mais a pesar da súa excepcionalidade, velaquí os temos, perfectamente verosímiles, pululando anónimos polas páxinas deste artefacto narrativo coa mesma naturalidade coa que transitan polas rúas de Compostela, coincidindo á espera de que se abra o semáforo da Senra, tomando café no Airas Nunes, sen rozárense, sen se coñeceren case, como moito intercambiando unha distraída ollada impersoal. Gonzalo certamente ten razón. Mais non toda.
Un dedo manchado de tinta no es una novela, afirma categórico Gonzalo Salgueiro, o por lo menos no es una novela al uso, aclara él mismo después. Y va ser que sí, que tiene razón. Que esto no es una novela y que él tampoco es un escritor que responda a los cánones establecidos, ni Alberte va a ser un funcionario municipal arquetípico, ni Malulú un vendedor ambulante cualquiera, ni Carme, ni Cristina, ni Chus atardecer mujeres con historias del común. Mas a pesar de su excepcionalidad, he aquí los tenemos, perfectamente verosímiles, pululando anónimos por las páginas de este artefacto narrativo con la misma naturalidad con la que transitan por las calles de Compostela, coincidiendo a la espera de que se abra el semáforo de la Agro, tomando café en el Eras Nunes, sin rozarse, sin conocerse casi, como mucho intercambiando una distraída ojeada impersonal. Gonzalo ciertamente tiene razón. Mas no toda.
|