http://www.loc.gov/mods/v3 http://www.loc.gov/standards/mods/v3/mods-3-2.xsd
Margarita Ledo tiña 19 anos (na imaxe, ela a esa idade) cando publicou en Xistral, a editorial de Manuel María e Saleta Goi, o libro "Parolar cun eu", cun intre, cun inseuto, o seu primeiro poemario. Agora, 55 anos despois, volve os ollos cara ao pasado e atravesa en "Prefiro condenarme", publicado por Chan da Pólvora na súa colección Cova da lontra, a historia da súa poesía. Faino, ademais, cun libro de miradas múltiples para descubrirnos os ángulos menos visibles do poema. O título, baixo o que se agrupan desde as súas primeiras composicións de xuventude ata os textos máis recentes e característicos do seu estilo, coincide co da súa máis recente película, onde desenvolve en clave documental a idea do amor como insubmisión. Aquí, porén, "Prefiro condenarme" vólvese memoria accidental dunha frase que lle escoitou á súa nai. O volume inclúe un apéndice de contornas onde Eva Veiga se aproxima á poesía da autora e o artista Luís Moscardó se inspira na súa obra literaria para realizar a serie de debuxos "Paisaxe interior".